2.13.66

यदि त्वेनं महाराज यज्ञं प्राप्तुम् इहेच्छसि

yadi tvenaṃ mahārāja yajñaṃ prāptum ihecchasi

2.13.66.2

यतस्व तेषां मोक्षाय जरासंधवधाय च

yatasva teṣāṃ mokṣāya jarāsaṃdhavadhāya ca

2.13.67

समारम्भो हि शक्यो ऽयं नान्यथा कुरुनन्दन

samārambho hi śakyo 'yaṃ nānyathā kurunandana

2.13.67.2

राजसूयस्य कार्त्स्न्येन कर्तुं मतिमतां वर

rājasūyasya kārtsnyena kartuṃ matimatāṃ vara

2.13.67.3

जरासंधवधोपायश्चिन्त्यतां भरतर्षभ

jarāsaṃdhavadhopāyaścintyatāṃ bharatarṣabha

2.13.67.4

तस्मिञ्जिते जितं सर्वं सकलं पार्थिवं बलम्

tasmiñjite jitaṃ sarvaṃ sakalaṃ pārthivaṃ balam

2.13.68

इत्येषा मे मती राजन् यथा वा मन्यसे ऽनघ

ityeṣā me matī rājan yathā vā manyase 'nagha

2.13.68.2

एवं गते ममाचक्ष्व स्वयं निश्चित्य हेतुभिः

evaṃ gate mamācakṣva svayaṃ niścitya hetubhiḥ

2.14.1

युधिष्ठिरः उवाच

yudhiṣṭhiraḥ uvāca

2.14.2

उक्तम् त्वया बुद्धिमता यत् न अन्यः वक्तुम् अर्हति

uktam tvayā buddhimatā yat na anyaḥ vaktum arhati

2.14.3

संशयानाम् हि निर्मोक्ता त्वत् न अन्यः विद्यते भुवि

saṃśayānām hi nirmoktā tvat na anyaḥ vidyate bhuvi

2.14.4

गृहे गृहे हि राजानः स्वस्य स्वस्य प्रियंकराः न च साम्राज्यम् आप्ताः ते

gṛhe gṛhe hi rājānaḥ svasya svasya priyaṃkarāḥ na ca sāmrājyam āptāḥ te

2.14.5

सम्राज् शब्दः हि कृत्स्न भाज्

samrāj śabdaḥ hi kṛtsna bhāj

2.14.6

कथम् पर अनुभाव ज्ञः स्वम् प्रशंसितुम् अर्हति

katham para anubhāva jñaḥ svam praśaṃsitum arhati

2.14.7

परेण समवेतः तु यः प्रशस्तः सः पूज्यते

pareṇa samavetaḥ tu yaḥ praśastaḥ saḥ pūjyate

2.14.8

विशाला बहुला भूमिः बहु रत्न समाचिता

viśālā bahulā bhūmiḥ bahu ratna samācitā

2.14.9

दूरम् गत्वा विजानाति श्रेयः वृष्णि कुल उद्वहैः

dūram gatvā vijānāti śreyaḥ vṛṣṇi kula udvahaiḥ

2.14.10

शमम् एव परम् मन्ये

śamam eva param manye

2.14.11

न तु मोक्षात् भवेत् शमः

na tu mokṣāt bhavet śamaḥ

2.14.12

आरम्भे पारमेष्ठ्यम् तु न प्राप्यम् इति मम मतिः

ārambhe pārameṣṭhyam tu na prāpyam iti mama matiḥ