2.14.13

एवम् एव अभिजानन्ति कुले जाताः मनस्विनः

evam eva abhijānanti kule jātāḥ manasvinaḥ

2.14.14

कश्चिद् कदाचिद् एतेषाम् भवेत् श्रेष्ठः जनार्दनैः

kaścid kadācid eteṣām bhavet śreṣṭhaḥ janārdanaiḥ

2.14.15

वयम् महाभागैः तदा शङ्किताः स्म महाभागैः अनघैः

vayam mahābhāgaiḥ tadā śaṅkitāḥ sma mahābhāgaiḥ anaghaiḥ

2.14.16

अहम् हि ते दुर्धर्षैः भुज वीर्य आश्रयः प्रभो

aham hi te durdharṣaiḥ bhuja vīrya āśrayaḥ prabho

2.14.17

न आत्मानम् बलिनम् मन्ये त्वयि तस्मात् विशङ्किते

na ātmānam balinam manye tvayi tasmāt viśaṅkite

2.14.18

त्वद् सकाशात् च रामात् च भीमसेनात् च माधवैः अर्जुनात् _ महा बाहो हन्तुम् शक्यः न _ इति वै एवम् जानन् हि वार्ष्णेयैः विमृशामि पुनर् पुनर्

tvad sakāśāt ca rāmāt ca bhīmasenāt ca mādhavaiḥ arjunāt _ mahā bāho hantum śakyaḥ na _ iti vai evam jānan hi vārṣṇeyaiḥ vimṛśāmi punar punar

2.14.19

त्वम् मम प्रमाण भूतः असि सर्व कार्येषु केशवैः

tvam mama pramāṇa bhūtaḥ asi sarva kāryeṣu keśavaiḥ

2.14.20

तत् श्रुत्वा च ब्रवीत् भीमः वाक्यम् वाक्य विशारदः

tat śrutvā ca bravīt bhīmaḥ vākyam vākya viśāradaḥ

2.14.21

भीमः उवाच

bhīmaḥ uvāca

2.14.22

अनारम्भ परः राजा वल्मीके इव सीदति दुर्बलः च अनुपायेन बलिनम् यः अधितिष्ठति अतन्द्रितः तु प्रायेण दुर्बलः बलिनम् रिपुम्

anārambha paraḥ rājā valmīke iva sīdati durbalaḥ ca anupāyena balinam yaḥ adhitiṣṭhati atandritaḥ tu prāyeṇa durbalaḥ balinam ripum

2.14.23

जयेत् सम्यक् नयः राज्ञ् नीत्या अर्थान् आत्मनः हितान्

jayet samyak nayaḥ rājñ nītyā arthān ātmanaḥ hitān

2.14.24

कृष्णे नयः

kṛṣṇe nayaḥ

2.14.25

मयि बलम्

mayi balam

2.14.26

जयः पार्थे धनंजये

jayaḥ pārthe dhanaṃjaye

2.14.27

मागधम् साधयिष्यामः वयम् त्रयः इव अग्नयः

māgadham sādhayiṣyāmaḥ vayam trayaḥ iva agnayaḥ

2.14.28

त्वद् बुद्धि बलम् आश्रित्य सर्वम् प्राप्स्यति धर्मराज्

tvad buddhi balam āśritya sarvam prāpsyati dharmarāj

2.14.29

जयः नः हि गोविन्दैः येषाम् नाथः भवान् सदा

jayaḥ naḥ hi govindaiḥ yeṣām nāthaḥ bhavān sadā

2.14.30

कृष्णः उवाच

kṛṣṇaḥ uvāca

2.14.31

आदत्ते अर्थ परः बालः

ādatte artha paraḥ bālaḥ

2.14.32

न अनुबन्धम् अवेक्षते

na anubandham avekṣate