5.151.15

न चापि वयम् अत्यर्थं परित्यागेन कर्हिचित्

na cāpi vayam atyarthaṃ parityāgena karhicit

5.151.15.2

कौरवैः शमम् इच्छामस्तत्र युद्धम् अनन्तरम्

kauravaiḥ śamam icchāmastatra yuddham anantaram

5.151.16

तच्छ्रुत्वा पार्थिवाः सर्वे वासुदेवस्य भाषितम्

tacchrutvā pārthivāḥ sarve vāsudevasya bhāṣitam

5.151.16.2

अब्रुवन्तो मुखं राज्ञः समुदैक्षन्त भारत

abruvanto mukhaṃ rājñaḥ samudaikṣanta bhārata

5.151.17

युधिष्ठिरस्त्वभिप्रायम् उपलभ्य महीक्षिताम्

yudhiṣṭhirastvabhiprāyam upalabhya mahīkṣitām

5.151.17.2

योगम् आज्ञापयामास भीमार्जुनयमैः सह

yogam ājñāpayāmāsa bhīmārjunayamaiḥ saha

5.151.18

ततः किलकिलाभूतम् अनीकं पाण्डवस्य ह

tataḥ kilakilābhūtam anīkaṃ pāṇḍavasya ha

5.151.18.2

आज्ञापिते तदा योगे समहृष्यन्त सैनिकाः

ājñāpite tadā yoge samahṛṣyanta sainikāḥ

5.151.19

अवध्यानां वधं पश्यन् धर्मराजो युधिष्ठिरः

avadhyānāṃ vadhaṃ paśyan dharmarājo yudhiṣṭhiraḥ

5.151.19.2

निष्टनन् भीमसेनं च विजयं चेदम् अब्रवीत्

niṣṭanan bhīmasenaṃ ca vijayaṃ cedam abravīt

5.151.20

यदर्थं वनवासश्च प्राप्तं दुःखं च यन्मया

yadarthaṃ vanavāsaśca prāptaṃ duḥkhaṃ ca yanmayā

5.151.20.2

सो ऽयम् अस्मान् उपैत्येव परो ऽनर्थः प्रयत्नतः

so 'yam asmān upaityeva paro 'narthaḥ prayatnataḥ

5.151.21

यस्मिन् यत्नः कृतो ऽस्माभिः स नो हीनः प्रयत्नतः

yasmin yatnaḥ kṛto 'smābhiḥ sa no hīnaḥ prayatnataḥ

5.151.21.2

अकृते तु प्रयत्ने ऽस्मान् उपावृत्तः कलिर् महान्

akṛte tu prayatne 'smān upāvṛttaḥ kalir mahān

5.151.22

कथं ह्यवध्यैः संग्रामः कार्यः सह भविष्यति

kathaṃ hyavadhyaiḥ saṃgrāmaḥ kāryaḥ saha bhaviṣyati

5.151.22.2

कथं हत्वा गुरून् वृद्धान् विजयो नो भविष्यति

kathaṃ hatvā gurūn vṛddhān vijayo no bhaviṣyati

5.151.23

तच्छ्रुत्वा धर्मराजस्य सव्यसाची परंतपः

tacchrutvā dharmarājasya savyasācī paraṃtapaḥ

5.151.23.2

यद् उक्तं वासुदेवेन श्रावयामास तद् वचः

yad uktaṃ vāsudevena śrāvayāmāsa tad vacaḥ

5.151.24

उक्तवान् देवकीपुत्रः कुन्त्याश्च विदुरस्य च

uktavān devakīputraḥ kuntyāśca vidurasya ca

5.151.24.2

वचनं तत् त्वया राजन्निखिलेनावधारितम्

vacanaṃ tat tvayā rājannikhilenāvadhāritam