2.16

तां तु दृष्ट्वा तथाभूतां तृणबिन्दुर् अथाब्रवीत्

tāṃ tu dṛṣṭvā tathābhūtāṃ tṛṇabindur athābravīt

2.16.2

किं त्वम् एतत् त्व् असदृशं धारयस्यात्मनो वपुः

kiṃ tvam etat tv asadṛśaṃ dhārayasyātmano vapuḥ

2.17

सा तु कृत्वाञ्जलिं दीना कन्योवाच तपोधनम्

sā tu kṛtvāñjaliṃ dīnā kanyovāca tapodhanam

2.17.2

न जाने कारणं तात येन मे रूपम् ईदृशम्

na jāne kāraṇaṃ tāta yena me rūpam īdṛśam

2.18

किं तु पूर्वं गतास्म्येका महर्षेर् भावितात्मनः

kiṃ tu pūrvaṃ gatāsmyekā maharṣer bhāvitātmanaḥ

2.18.2

पुलस्त्यस्याश्रमं दिव्यम् अन्वेष्टुं स्वसखीजनम्

pulastyasyāśramaṃ divyam anveṣṭuṃ svasakhījanam

2.19

न च पश्याम्यहं तत्र कांचिद् अप्यागतां सखीम्

na ca paśyāmyahaṃ tatra kāṃcid apyāgatāṃ sakhīm

2.19.2

रूपस्य तु विपर्यासं दृष्ट्वा चाहम् इहागता

rūpasya tu viparyāsaṃ dṛṣṭvā cāham ihāgatā

2.20

तृणबिन्दुस्तु राजर्षिस्तपसा द्योतितप्रभः

tṛṇabindustu rājarṣistapasā dyotitaprabhaḥ

2.20.2

ध्यानं विवेश तच्चापि अपश्यद् ऋषिकर्मजम्

dhyānaṃ viveśa taccāpi apaśyad ṛṣikarmajam

2.21

स तु विज्ञाय तं शापं महर्षेर् भावितात्मनः

sa tu vijñāya taṃ śāpaṃ maharṣer bhāvitātmanaḥ

2.21.2

गृहीत्वा तनयां गत्वा पुलस्त्यम् इदम् अब्रवीत्

gṛhītvā tanayāṃ gatvā pulastyam idam abravīt

2.22

भगवंस्तनयां मे त्वं गुणैः स्वैर् एव भूषिताम्

bhagavaṃstanayāṃ me tvaṃ guṇaiḥ svair eva bhūṣitām

2.22.2

भिक्षां प्रतिगृहाणेमां महर्षे स्वयम् उद्यताम्

bhikṣāṃ pratigṛhāṇemāṃ maharṣe svayam udyatām

2.23

तपश्चरणयुक्तस्य श्राम्यमाणेन्द्रियस्य ते

tapaścaraṇayuktasya śrāmyamāṇendriyasya te

2.23.2

शुश्रूषातत्परा नित्यं भविष्यति न संशयः

śuśrūṣātatparā nityaṃ bhaviṣyati na saṃśayaḥ

2.24

तं ब्रुवाणं तु तद्वाक्यं राजर्षिं धार्मिकं तदा

taṃ bruvāṇaṃ tu tadvākyaṃ rājarṣiṃ dhārmikaṃ tadā

2.24.2

जिघृक्षुर् अब्रवीत् कन्यां बाढम् इत्येव स द्विजः

jighṛkṣur abravīt kanyāṃ bāḍham ityeva sa dvijaḥ

2.25

दत्त्वा तु स गतो राजा स्वम् आश्रमपदं तदा

dattvā tu sa gato rājā svam āśramapadaṃ tadā

2.25.2

सापि तत्रावसत् कन्या तोषयन्ती पतिं गुणैः

sāpi tatrāvasat kanyā toṣayantī patiṃ guṇaiḥ

Rāmāyaṇa